Achteraf bezien vindt Aise dat de eerste 8 jaar van haar jeugd, toen ze nog in Turkije woonde, de mooiste tijd van haar jeugd was. “Ik mocht naar school en vrij buiten spelen, mijn moeder was niet speciaal bezorgd over ons en mijn vader kwam af en toe op bezoek vanuit Nederland. Ik kende hem eigenlijk meer als een soort oom dan als vader”
Ze vertelt dat haar vader in 1972 in de bouw in Amersfoort was komen werken en in een pension voor gastarbeiders woonde. Zijn gezin met 6 kinderen bezocht hij van tijd tot tijd in Turkije. In 1978 was hij in staat om een huis te kopen in de Vrolikstraat en kwam het gezin naar Amsterdam. Op de eerste ochtend in de Vrolikstraat zag Aise vanaf het balkon hoe 2 dames hun hondjes uitlieten en met elkaar spraken. Ze brak in huilen uit omdat ze zich ineens realiseerde dat ze de taal helemaal niet begreep. Gelukkig had het gezin heel lieve buren die veel hielpen, ook met Nederlands leren en Aise mocht naar school waar ze in groep 1 moest beginnen. Tot haar grote spijt heeft ze niet heel lang
op school gezeten, ongeveer 1 jaar.
In 1980 – Ayse was toen 10 jaar- vonden haar ouders dat de 2 oudste zonen in Turkije moesten trouwen en ging het hele gezin
naar Turkije, de bedoeling was voor een paar maanden. Echter in september 1980 was er een staatsgreep in Turkije en niemand mocht het land uit zodat het verblijf noodgedwongen veel langer duurde. Eenmaal terug in Nederland werd Aise ingeschakeld om op de kleintjes van haar broers te passen en mocht ze niet meer naar school. Op straat mocht ze alleen voor de deur spelen en naar de winkels ging
ze altijd in gezelschap van haar moeder. “Ik begrijp dat mijn moeder ons wilde beschermen, maar we kregen daardoor weinig vrijheid. Vanaf mijn 12 e jaar begon ik met tolken voor mijn ouders maar ook voor veel andere Turkse mensen. Ik heb het altijd belangrijk gevonden om goed Nederlands te leren.
Ik was 17 jaar oud toen ik trouwde met een Turkse man die mijn ouders voor me hadden uitgekozen en op mijn 19e werd ik moeder van een zoon. Ik wist niet veel, had geen vrienden en wel een eigen huishouden, maar door mijn kind ben ik gegroeid, heb ik geleerd. Op de crèche van mijn zoon leerde ik mensen kennen en begon ik eigen gedachten te krijgen. Ik wilde het opvoeden anders doen dan mijn ouders hadden gedaan; veel meer de zelfstandigheid van de kinderen bevorderen en ik heb het altijd belangrijk gevonden dat mijn kinderen wel naar school gingen. Ik heb 1 zoon en 1 dochter gekregen, heel lieve kinderen. Mijn zoon is getrouwd, naar eigen keuze, ik heb niets geregeld. Mijn dochter is vrijgezel- ze is nu 31 jaar- en ik hoor vanuit de omgeving wel dat men zich afvraagt waarom ze niet trouwt. Maar ik vind dat ze dat helemaal zelf moet weten, ze moet zelf haar keuzes maken.”
Al toen haar zoon op de peuterzaal zat wilde Ayse gaan werken, ze wilde een cursus gaan volgen voor peuterleidster, maar bleek in verwachting te zijn. Toen is ze een cursus gaan volgen om Nederlands goed te leren schrijven. Later is ze gaan werken in de thuiszorg en als overblijfmoeder. Nog steeds is ze heel actief als vrijwilliger bij een wijkcentrum en bij het buurtteam, iedereen in haar buurt (Niasstraat en
omgeving) kent haar en voor de gezelligheid komt ze met vriendinnen bij elkaar in het buurthuis van Archipel. “Ik ben altijd nieuwgierig gebleven, volg lessen ‘meerwaardigheid’ , ga heel vaal naar voorlichtingsbijeenkomsten in de OBA, doe mee aan activiteiten zoals museumbezoek, theaterbezoek en sport en ik ben heel blij dat er in Amsterdam zoveel cursussen georganiseerd worden. Je moet je kans grijpen en dat doe ik".
