Albert is in Haarlem geboren en kwam voor zijn studie naar Amsterdam waar hij aanvankelijk in een studentenhuis op het Kattenburgerplein woonde. Hij raakte betrokken bij het lot van inheemse volken die in de knel zaten. Hij hielp in 1980 mee met het voorbereiden van een Russel tribunaal in Rotterdam dat specifiek over Indianen ging.
Daar werden toen veel foto’s gemaakt door Hans Zijsling, een man van gemengd Nederlands/Columbiaans afkomst. Hij woonde in de Atjéhstraat waar hij 2 kamers als donkere kamer gebruikte. Op een gegeven moment vertelde hij Albert dat hij graag naar Bogota wilde vliegen waar hij voor langere tijd werk kon krijgen, maar dat hij het geld voor het vliegticket niet had. Hij stelde voor dat Albert zijn woning in onderhuur kon krijgen als hij het ticket betaalde. Albert werkte in die tijd als nachtwaker bij een Beveiligingsdienst om bij te verdienen naast zijn studie en kon dus het geld ophoesten. Albert betrok de woning samen met een studiegenoot en was blij met de woning.
In 1981werden in Géneve vertegenwoordigers van Indiaanse volken uitgenodigd om hun verhaal te doen op een conferentie van het mensenrechten comité van de Verenigde Naties. Albert was daar aanwezig en hij vond het fijn dat hij zijn huis kon openstellen toen een gedeelte van de groep Indianen naar Amsterdam kwam voor een paar dagen.
“Het trok heel veel bekijks die 8 Indianen, er kwamen zelfs journalisten op af. Een van de Indianen liet ook als hij sliep de veer niet van zijn hoofd, een ander Indiaan voerde bij zonsopgang op het balkon een trommelritueel uit. Het was heel gezellig en heel bijzonder en het duurde maar kort. Maar mijn huisgenote en ik hadden de smaak te pakken gekregen en er kwamen steeds meer mensen wonen in ons huis, het werd een soort woongroep maar ook een logeeradres voor vluchtelingen. Meestal heb ik het heel leuk gevonden en vooral heel interessant.
Omdat mijnheer Zijsling besloot niet terug te keren naar Amsterdam en zijn huur moest opzeggen dreigden wij dakloos te worden. Maar uiteindelijk hebben wij een gedoogvergunning gekregen om te blijven wonen en nadat de woning van privé eigenaar naar woningbouwcoöperatie was overgegaan een woonvergunning. Vanaf 1986 begon de sfeer in de buurt te kantelen, er kwam steeds meer drugscriminaliteit in de buurt. Beneden ons kwamen mensen te wonen die geitenvellen te drogen hingen op het balkon, dat gaf heel veel vliegenoverlast. Ze zijn toen overgegaan op de cocaïne handel. Boven ons woonde een gezin dat een naaiatelier aan huis had, wel 6 machines dreunden boven onze hoofden. Zij gingen later in de heroïne handel. Het werd steeds onveiliger, de politie werd beschoten voor onze deur, gestolen fietsen stonden op zolder en onduidelijke figuren bivakkeerden op de zolder. Uiteindelijk zijn deze families uit huis gezet, maar dat heeft wel 9 jaar geduurd. Ik ben toen meteen verhuisd naar de bovenste verdieping, want ik wilde geen bovenburen meer. Nu woon ik al bijna twintig jaar op 1 hoog, maar dan in de Balistraat, waar de huizen goed geluidsdicht zijn.
Ik wilde altijd graag in de Balistraat wonen omdat ik het een mooie statige straat vindt en tijdens de grote renovatieperiode tussen 2005-2007 werd er vervangende woningen aangeboden in de Balistraat en daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt.”
