We hadden er veel zin in; het spandoek lag klaar, ook het rad van avontuur mocht mee, boekjes en folders in de tas en niet te vergeten de slingers om onze kraam te versieren. Tja en dan gaat alles op de fiets, daar begon het al hinderlijk te waaien. Maar ik hield de moed erin want de weersvoorspelling hadden beloofd dat het droog zou blijven. Aangekomen op het Krugerplein waaide het nog steeds dus we besloten niet alles uit te pakken, natuurlijk wel ons prachtige spandoek. Niet veel later regende het behoorlijk en het verwachte publiek kwam mondjesmaat opdagen. Oei oei oei daar zit je dan met je wens om verhalen op te halen. Maar gelukkig ik ben niet voor รฉรฉn gat te vangen want tegenover onze kraam stond een kraam met hele grappige miniatuurtjes, sieraden, zelf gemaakte tasjes en vooral een vrolijk lachende dame. Daar wilde ik meer van weten.
Jeannine Mercedes Winklaar keek me lachend aan toen ik haar miniatuurtjes bewonderde. Het waren kleine stillevens van een portret, een boom, een meertje en andere natuur tekeningen. Ze waren ingelijst in oude diaraampjes en lagen in een mooi verzorgd houten bakje. Wat een leuk cadeau idee. De inspiratie van Jeannine droop ervan af en elk kunstwerk gunde ze haar glimlach. De regen was ik intussen vergeten.
De miniatuurtjes
Hoe ben je begonnen wilde ik graag weten. Jeannine, opgegroeid op Curaรงao, maakte een aantal jaren geleden een moeilijke periode door. Ze was ziek en voelde zich niet prettig op haar werk. Ze ging er een paar maanden tussenuit en kwam terecht bij mensen die een atelier hadden. โDoe je dit voor het eerst? โ werd haar verbaasd gevraagd, โbeloof ons dat je ermee doorgaat en zet desnoods je schildersezel in de keukenโ. Zogezegd, zo gedaan, die ezel staat er nog steeds en menig kunstwerk heeft daarop het licht gezien. De grote kunstwerken werden te zwaar en toen zijn de miniaturen om de hoek komen kijken. Niet zonder trots en glimlach vertelt Jeannine wat er allemaal mee gedaan kan worden.