Tramremise in de Linnaeusstraat 🚋

De Linnaeusstraat nummer 30...Daar stond ooit de remise van tramlijn 9. Toen heette die nog “DL” — Dam-Linnaeusstraat. Dat klinkt alsof het een hippe club was waar je je naam niet op de gastenlijst kreeg, maar eigenlijk was het gewoon een tram. In 1903 werd het nummer 9, wat toch minder exclusief klinkt.

De kunst van traag vernieuwen
Dat Amsterdammers toen ineens een tram hadden, was eigenlijk best bijzonder, want deze stad was lang van de categorie “we wachten nog even af”. Eerst hadden ze draagkoetsen, wat chique klinkt maar waarschijnlijk betekende dat je krap tussen twee mensen zat die naar ui roken. Dan had je nog de toeslede, wat vooral klinkt als een Ikea-meubel dat altijd één schroefje mist. En pas in 1839 kwam er een trein naar Haarlem.

De eerste hobbel
Dat was ook het jaar van de paardenomnibus. Een kar, getrokken door paarden. Geen rails. Geen haltes. Gewoon ergens op straat roepen: “Mag ik mee?” en dan hup, instappen. Althans, instappen… je klom op dat ding en na twintig minuten had je het gevoel dat je ruggengraat op vakantie was gegaan en een paar wervels had thuisgelaten.

Eindelijk rails (en minder pijn aan je kont)
Toen kwamen de rails. Een zegen voor de zitvlakken van de Amsterdammers. In 1875 reed de eerste paardentram. Iedereen blij. En het leuke was: je kon overal instappen. Midden op de straat, of zelfs terwijl je eigenlijk nog twijfelde of je wel moest gaan. In 1902 werd dat afgeschaft, en daar werd flink over gemopperd. Want mopperen is gratis.

De paarden kregen het beter
In 1893 kreeg lijn DL een eigen bijremise, ontworpen door Abraham Salm. Daar werd gepoetst, gesopt en gevoerd. Vooral de paarden — stevige Ardenners — kregen het goed. Hooi, haver, maïs. Ze werkten gemiddeld drie uur per dag, terwijl het personeel soms het gevoel had dat ze drie dagen in één dienst draaiden.

Uitverkoop: nu met staart en hoeven
In januari 1904 werden de paarden verkocht. Dat was blijkbaar een evenement, want mensen kwamen van overal om te bieden. De bedragen lagen tussen de honderd en tweehonderd gulden, wat toen veel geld was. Nu koop je er misschien een goede fietstas voor, als hij in de aanbieding is.

Lang afscheid nemen
De paardentram bleef nog even bestaan op Nassauplein–Sloterdijk, want Amsterdammers houden van langzaam afscheid nemen. Maar uiteindelijk kwam overal de elektrische tram. Hoewel....Nu het OV duurder gaat worden en de accijnskorting van auto's vanaf januari 2026 waarschijnlijk verdwijnt, lijkt de opmars van paard en wagen een kwestie van tijd.

Van hooi naar hoofdstand
In 1986 werd een groot deel van de remise gesloopt, behalve het hoofdgebouw. Fraaie neorenaissancestijl, natuurstenen banden, helemaal gerestaureerd. In de jaren zeventig zat er nog een showroom voor auto’s, VAB. Daarna kwam de Wibra, waar je voor € 3,99 een fleecedeken of yogamatje kon kopen. En tegenwoordig zit er Equal Yoga Pilates Barre. Waar ooit de conducteurs hun paarden van haver voorzagen, strekt men zich nu uit in downward dog. Het hooi is vervangen door (iets duurdere) yogamatten en het gehinnik door rustige ademhalingsoefeningen. Maar wie goed luistert, hoort misschien nog een Ardenner zacht meezuchten tijdens de zonnegroet.