Tikkie teveel

"Mevrouw, heeft u een tientje voor de nachtopvang?" Een schone jas, nieuwe gympen, ongeschoren maar niet onverzorgd. “Een tientje?” vraag ik verbaasd.
De man knikt, laat een QR-code op zijn telefoon zien. “Pinnen kan ook.”
Mijn mond valt open. Ik twijfel. Wat kost de nachtopvang eigenlijk? Zou hij niet beter tien mensen om een euro kunnen vragen? En een tikkie? Hoewel ik dat wel snap. “Sorry,” zeg ik terwijl ik met een schuldgevoel de supermarkt in loop.

’s Avonds tijdens de afwas, vertel ik het verhaal.
“Ik verwijs ze altijd naar de opvang tegenover de Oosterbegraafplaats,” zegt mijn zoon. “Daar kun je zonder geld terecht. Niet het antwoord dat ze willen horen.”
“Ben je niet bang voor een discussie? Omdat je niet wilt helpen?”
“Ik help ze toch? Ik wijs ze de weg. Pinnen doe ik niet, een praatje maken wel.”

Hij vertelt over een lang gesprek dat hij had met een man die hij midden in de nacht tegenkwam bij het Oosterpark. Vriendelijke vent, open over zijn verleden met drugs.

“Hij had plannen, spaarde voor een huis. Ik gaf hem vijftig euro.”
Mijn mond valt opnieuw open “Vijftig? Waarom zoveel?”
“Hij was eerlijk. En ik wilde naar huis.”

Een half jaar later kwam hij hem opnieuw tegen.
“Hij herkende me niet. Vroeg om geld.”
“En?”
“Ik vroeg naar zijn huis. Hij liet me foto’s zien.”
“Heb je hem iets gegeven?”
“Nee. Ik vond dat ik genoeg had gedaan. Ik was blij voor hem en wenste hem het beste toe."