Vanuit mijn keuken kijk ik op het โchirurgenhuisjeโ dat ooit deel uitmaakte van het Burgerziekenhuis. Het staat nu parmantig en prachtig tussen lelijke appartementencomplexen. Ook ons huis is geen schoonheid en nogal een dissonant in ons straatje met gerestaureerde huizen. Waarom ze destijds kozen voor afbraak in plaats van restauratie? Geen idee. Maar wij wonen er al 30 jaar met veel plezier: achter de voordeur is het een paleisje.
Toen het chirurgenhuisje nog gewoon bij het Burgerziekenhuis hoorde, kwam ik er als Tilburgse student 40 jaar geleden gedurende een paar jaar elke 3 maanden voor controle. Met de trein naar Muiderpoort en dan via de Domselaerstraat naar de ingang aan de Linnaeusstraat: destijds geen visitekaartje van onze hoofdstad!
Jaren later kwam ik voor mijn afstuderen weer in Amsterdam terecht. Ik fietste met de plattegrond van Amsterdam onhandig op mijn stuur door de stad van de ene school naar de andere. Ik zag toen een ander Amsterdam, een stad waar ik hopeloos verliefd op werd. Hopeloos omdat mijn partner er nog niet dood gevonden wilde worden. Helaas voor hem en gelukkig voor mij kreeg hij een baan aangeboden bij de gemeente Amsterdam. Het moest blijkbaar zo zijn. Ik verhuisde uiteraard mee.
Jaren later gingen we bij het Burgerziekenhuis wonen. Het voelde meteen goed. Ook dat moest blijkbaar zo zijn. Het Burgerziekenhuis deed toen dienst als Stadsdeelkantoor en is nu een mooi hotel. We hebben de transformatie van Oud Oost van niet best naar hip&happening genoeglijk meebeleefd. Wat een fantastische metamorfose!
Burgerziekenhuis 