Toen Nico in Amsterdam kwam wonen was hij drama docent bij de K&O opleiding, maar werd toch meer aangetrokken tot het fotograferen en zeefdrukken. De technieken heeft hij zichzelf aangeleerd opย zijn zolderkamer en zoals hij zelf zegt "Toen kon je al die giftige stoffen nog gewoon via de standpijp in het riool lozen". Een van zijn eerste opdrachten - een fototentoonstelling over de Westelijke Tuisteden samenstellen voor de Meervaart- leerde hemย enorme afdrukken van wel 4 meter te maken, hij kon daarvoor een gymzaal in de Valckenierstraat gebruiken als doka(donkere kamer). Voor opdrachten vanuit het Tropenmuseum kon hij zowel zijn zeefdruk-ย als zijn fotografie vaardigheden inzetten en ook andere opdrachten maakten dat hij dagenlangย in de donkere kamer doorbracht. In de jaren 90 kwamen de digitale technieken binnen handbereik. Zeefdrukken kon niet langer vanwege regelgeving over de afvoer van gifstoffen. Hij ging in die tijd ook filmen, doordat hij voor de grootschalige verbouwing van het toenmalige Lucas Andreas Ziekenhuis onder andere video journaals ging maken.
Aanvankelijk was de Eerste Oosterparkstraat vooral zijn werkplek, met zijn gezin woonde hij in de Indische Buurt. Nico heeft de buurten als heel verschillend ervaren. "De Indische Buurt had echt een stigma, in de tijd dat ik er woonde was het een no-go gebied, met veel slooppanden, drugsgebruik, armoede en verloedering. Ik herinner me dat ik een keer een koffer in mijn auto zette en dat een passerende buurtgenoot vroeg of ik ook al ging verhuizen. In mijn idee waren er aanvankelijk veel slagers, maar die verdwenen al snel.ย De Oosterparkbuurt was niet zo'n in het oog springende buurt zoals bijvoorbeeld de Pijp, de diamantbuurt of de Dapperbuurt. Je ging er zo aan voorbij en dat vond ik heel prettig. een buurt met veelย winkels van vaklui zoals een schoenmakerij, ijzerwarenwinkel, boekhandel, fotowinkel. Eind jaren ben ik er met mijn2 kinderen ook gaan wonen, de Doka/drukkerij maakte plaats voor kamers voor de kinderen."
Veel bewoners van toen staan Nico nog levendig voor de geest, mede omdat hij ze gefotografeerd heeft. "Ik zie nog zo het winkeltje in huishoudelijke artikelenย van mevrouw Korzelius voor me. Het was een winkeltje dat zowel een sousterrein gedeelte had als een hoger gelegen deel. Mevrouw Korzelius werd het kattenvrouwtje genoemd omdat ze altijd katten opving. Ook voor een van mijn katten heeft ze nog een opvangadres gevonden. Het was een erg lieve vrouw. Haar man Joop had een werkplaats waar altijd veel mensen samenkwamen, ik heb hem nog gefotografeerd terwijl hij naar de t.v. keek waar beelden van de Amerikaanse invasie in Irak langskwamen. In de 2e Oosterparkstraat was de fietsenstalling van ome Frits- altijd een hoedje op-ย die de fietsenstalling beheerde. Hij was het type ruwe bolster, blanke pit. In de Eerste Oosterparkstraat runde een ouder echtpaar een boekenwinkel. En niet te vergeten de boekbinderij van de firma Vlaanderen en Oldenzeel in de Blasiusstraat, dat zag er zo 19e-eeuws uit met die trap en die gaanderij en de snijmachines en persen, heel mooi. De zoon van de boekbinder had inย de Oosterparkstraatย een kantoorboekhandel,ย daarnaast had je Foto Nivo, een fotowinkel waar ik vaak spullen gekocht heb. De winkel stond volgepakt, maar de eigenaar wist alles te vinden. Na de sluiting van de winkel heeft hij nog part time gewerkt bij Foto Franssen op het Beukenplein."
Nico heeft in opdracht van een 'Nul20' vakblad voor Bouwen en Wonen in de metropool regio Amsterdam waar hij de vaste fotograaf was, ook veel foto's gemaakt van de stadsontwikkeling van bijvoorbeeld de Dapper buurt en de Indische buurt. Een flink deel van die foto's heeft hij later overgedragen aan het Stadsarchief van Amsterdam.
ย
ย
